एका छोट्या गावात एक गोड चिमणी राहत होती. ती रोज सकाळी लवकर उठायची. झाडावर बसून ती मधुर आवाजात चिवचिव करायची. सगळ्या गावाला तिचा आवाज आवडायचा. चिमणी खूप आनंदी होती.
उन्हाळ्याचे दिवस होते. खूप गरम होत होते. पाणी कमी पडत होते. झाडांची पाने सुकत होती. चिमणीला तहान लागायची. तिला पाणी शोधायला दूर जावे लागायचे. तरीही ती हार मानत नव्हती.
एक दिवस आकाशात काळे ढग जमा झाले. वारा सुटला. थोड्याच वेळात पाऊस पडू लागला. चिमणी खूप आनंदी झाली. ती झाडावर बसून पावसाकडे पाहत होती.
पावसाचा एक छोटासा थेंब खाली पडत होता. तो थेंब चिमणीच्या जवळ आला. चिमणीने त्या थेंबाशी बोलायला सुरुवात केली. ती म्हणाली, “तू कुठून आलास?”
थेंब हसून म्हणाला, “मी ढगातून आलो आहे. मी सगळ्यांना आनंद द्यायला आलो आहे.”
चिमणी म्हणाली, “मला खूप तहान लागली होती.”
थेंब म्हणाला, “मग मला पिऊन टाक. मी तुझ्यासाठीच आलो आहे.”
चिमणीने तो थेंब अलगद पिला. तिला खूप बरे वाटले. तिची तहान भागली. तिने थेंबाचे आभार मानले. थेंब म्हणाला, “मी एकटा नाही. माझ्यासारखे खूप थेंब येणार आहेत.”
थोड्याच वेळात जोरदार पाऊस पडू लागला. झाडे हिरवी झाली. फुले उमलली. नद्या भरून वाहू लागल्या. सगळे प्राणी आनंदी झाले.
चिमणीने पाहिले की पाणी किती महत्त्वाचे आहे. तिने ठरवले की ती पाणी वाया जाऊ देणार नाही. ती इतर पक्ष्यांनाही हे सांगणार होती.
पाऊस थांबल्यावर चिमणी पुन्हा चिवचिव करू लागली. तिचा आवाज आणखी गोड वाटत होता. तिला कळले होते की लहानसा थेंबही मोठे काम करू शकतो.
बोध: लहान गोष्टीही खूप महत्त्वाच्या असतात. निसर्गाची काळजी घेतली पाहिजे. 🐦💧
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply