उवा आणि पिसू

एका राजाच्या आलिशान महालात, त्याच्या रेशमी बिछान्यात ‘मदंविषर्पिणी’ नावाची एक पांढरी शुभ्र ‘ऊ’ (Louse) राहत होती. ती खूप वर्षांपासून तिथे राहत होती आणि राजाचे शुद्ध रक्त पिऊन मोठी झाली होती. ती खूप समजूतदार आणि सावध होती. राजा गाढ झोपेत असतानाच ती अगदी हळूच त्याला चावायची, जेणेकरून त्याला काहीही समजायचे नाही.

एके दिवशी ‘टिंगिभ’ नावाचा एक ‘पिसू’ (Flea) चुकून राजाच्या महालात आला आणि त्या बिछान्यावर बसला. उवा त्याला म्हणाली, “मित्रा, तू इथे नको राहू. हे राजाचे बेड आहे, इथे तुझे काही काम नाही. तू लगेच निघून जा.”

पिसू खूप लबाड होता. तो म्हणाला, “अगं, मी तुझा पाहुणा आहे. मी आजवर अनेक प्रकारचे रक्त प्यायलो आहे, पण राजाचे रक्त कसे असते याची मला चव घ्यायची आहे. मला फक्त एक दिवस इथे राहू दे.” उवा दयाळू होती, तिने त्याला परवानगी दिली, पण एक अट घातली: “राजा जेव्हा गाढ झोपलेला असेल, तेव्हाच तू त्याला चावायचे, जेणेकरून त्याला त्रास होणार नाही.”

पिसूने हो म्हटले, पण तो खूप उतावीळ आणि मूर्ख होता. रात्री राजा बिछान्यावर येताच, पिसूला त्याच्या रक्ताचा मोह आवरला नाही. राजाला अजून नीट झोपही लागली नव्हती, तोच पिसूने त्याला जोरात चावा घेतला. तो चावा इतका तिखट होता की, राजा दचकून जागा झाला.

राजा ओरडला, “अरे, या बिछान्यात काहीतरी टोचतंय! लवकर तपासा!” राजाचे सेवक दिवे घेऊन आले आणि त्यांनी बिछान्याची चाळण केली. पिसू खूप चपळ होता, तो पटकन बेडच्या कोपऱ्यात लपून बसला. पण बिचारी उवा हळू चालणारी होती, ती पांढऱ्या चादरीवर सेवकांना लगेच दिसली.

सेवकांनी विचार केला की याच उवेने राजाला चावले असावे. त्यांनी त्या निष्पाप उवेला पकडले आणि तिथेच मारून टाकले. पिसू मात्र संधी मिळताच तिथून पळून गेला.

बोध (Moral):

“दुष्ट किंवा विवेक नसलेल्या व्यक्तीला आपल्या घरात किंवा कामात स्थान देऊ नये. त्यांच्या चुकीच्या वागण्यामुळे निरपराध माणसाला शिक्षा भोगावी लागते.”

🔗 हा लेख शेअर करा

WhatsApp Facebook Twitter 🖨️ Print 🔗 Copy Link