एका काळी वर्धमान नावाचा एक व्यापारी आपल्या संजीवक नावाच्या बैलावर सामान लादून प्रवासाला निघाला होता. वाटेत यमुना नदीच्या काठी चिखलात अडकल्यामुळे संजीवकचा पाय दुखावला आणि तो तिथेच बसून राहिला. व्यापाऱ्याने काही दिवस वाट पाहिली, पण शेवटी बैलाला तिथेच सोडून तो पुढे निघून गेला.
काही दिवसांनी नदीकाठचे गवत खाऊन आणि मोकळ्या हवेत राहून संजीवक पुन्हा शक्तिशाली झाला. तो आनंदाने जोरात डुरण्या (हुंकार) फोडू लागला. त्याच जंगलाचा राजा पिंगलक नावाचा सिंह होता. पिंगलक खूप पराक्रमी होता, पण त्याने यापूर्वी कधीही बैलाचा आवाज ऐकला नव्हता. संजीवकचा तो भयानक आवाज ऐकून सिंह घाबरला आणि नदीकाठी न जाता आपल्या गुहेत लपून बसला.
पिंगलकचे दोन मंत्री होते—करटक आणि दमनक (हे दोन कोल्हे होते). चतुर दमनकाने ओळखले की राजा कोठल्यातरी गोष्टीला घाबरला आहे. आपली सत्ता आणि महत्त्व वाढवण्यासाठी दमनक सिंहाकडे गेला आणि म्हणाला, “महाराज, तो फक्त एका प्राण्याचा आवाज आहे, घाबरण्याचे कारण नाही.” दमनकाने संजीवकला सिंहाकडे आणले. लवकरच पिंगलक सिंह आणि संजीवक बैल यांच्यात घट्ट मैत्री झाली. सिंह शिकार करणे विसरला आणि आपला सर्व वेळ बैलासोबत गप्पा मारण्यात घालवू लागला.
हे पाहून कोल्हे अस्वस्थ झाले, कारण त्यांना आता सिंहाने मारलेल्या शिकारीचे उरलेले मांस मिळेनासे झाले होते. दमनकाने दोघांमध्ये ‘मित्रभेद’ (मैत्रीत फूट) पाडण्याचे ठरवले. त्याने सिंहाला सांगितले की, “हा बैल तुमचा विश्वासघात करून तुमचे राज्य बळकावणार आहे.” दुसरीकडे, त्याने बैलाला सांगितले की, “सिंह तुम्हाला मारून खाण्याच्या तयारीत आहे.”
दोघांच्या मनात एकमेकांबद्दल संशय निर्माण झाला. शेवटी, गैरसमजामुळे सिंह आणि बैलामध्ये भयानक युद्ध झाले, ज्यामध्ये पिंगलकने संजीवकाचा वध केला. अशा प्रकारे, एका चतुर कोल्ह्याच्या कपटी कारस्थानामुळे एका चांगल्या मैत्रीचा अंत झाला.
बोध: दुष्ट आणि स्वार्थी लोकांच्या शब्दावर विश्वास ठेवून आपल्या जवळच्या मित्रावर कधीही संशय घेऊ नये.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply