एका नगरात एक अतिशय श्रीमंत पण वृद्ध व्यापारी राहत होता. पत्नीच्या निधनानंतर त्याने एका सुंदर तरुण मुलीशी लग्न केले. ती मुलगी वयाने खूप लहान होती आणि तिला त्या वृद्ध व्यापार्याशी लग्न करणे अजिबात आवडले नव्हते.
ती तरुण पत्नी आपल्या पतीचा तिरस्कार करायची. ती त्याच्याशी नीट बोलायची नाही आणि त्याच्यापासून नेहमी लांब राहण्याचा प्रयत्न करायची. बिचारा म्हातारा व्यापारी तिला खुश करण्यासाठी नवनवीन दागिने आणि उंची वस्त्रे आणून द्यायचा, पण तिचे मन काही केल्या वळत नव्हते.
एके रात्री, दोघेही गाढ झोपलेले असताना त्यांच्या घरात एक चोर शिरला. त्या चोरट्याचा आवाज ऐकून पत्नीला जाग आली. काळोखात तिला कोणीतरी घरात असल्याचे जाणवले आणि ती खूप घाबरली. भीतीपोटी ती स्वतःचा राग विसरली आणि तिने आपल्या पतीला घट्ट मिठी मारली.
व्यापारी जागा झाला. त्याला आश्चर्य वाटले की, “जी पत्नी मला कधी स्पर्शही करत नव्हती, ती आज मला इतक्या प्रेमाने मिठी का मारत आहे?” त्याने आजूबाजूला पाहिले तेव्हा त्याला कोपऱ्यात चोर उभा असलेला दिसला. त्याला सर्व प्रकार समजला.
व्यापारी चोराकडे पाहून हसून म्हणाला, “हे चोरराजा! तुझे खूप खूप आभार! ज्या पत्नीला मी इतक्या संपत्तीने खुश करू शकलो नाही, तिला तू एका क्षणात माझ्या जवळ आणले आहेस. तू आज माझ्यावर खूप मोठा उपकार केला आहेस. तू जे काही चोरायला आला आहेस, ते खुशाल घेऊन जा आणि माझ्याकडून हे बक्षीस पण घे!”
बिचारा चोर गोंधळला. त्याला वाटले की हे घर नक्कीच काहीतरी वेगळे आहे. तो घाबरून काहीही न घेता तिथून पळून गेला. पण त्या चोरामार्फत आलेल्या संकटामुळे व्यापार्याला त्याच्या पत्नीचे प्रेम (काही काळासाठी का होईना) मिळाले.
बोध (Moral):
“विपदि धैर्यमथ अभ्युदये क्षमा ।” अर्थात: संकट कधीकधी अनपेक्षित फायदे घेऊन येते. भीती किंवा गरज माणसाला अशा गोष्टी करायला लावते ज्या तो आनंदाच्या वेळी करत नाही. तसेच, बाह्य सौंदर्यापेक्षा आणि संपत्तीपेक्षा माणसाचा स्वभाव आणि परिस्थिती अधिक प्रभावी ठरते.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply