एका नगराच्या बाहेर दोन मोठे आणि शक्तिशाली मेंढे आपापसात लढत होते. ते दोघेही एकमेकांवर जोराने शिंगे आदळत होते. ही लढाई इतकी भीषण होती की, त्यांच्या कपाळातून रक्ताच्या धारा वाहत होत्या. जेव्हा जेव्हा ते एकमेकांना धडक देत, तेव्हा जमिनीवर रक्ताचे थेंब सांडत असत.
त्याच वेळी तिथून एक भुकेलेला कोल्हा चालला होता. त्याने पाहिले की दोन मेंढे लढत आहेत आणि जमिनीवर ताजे रक्त सांडलेले आहे. कोल्ह्याला रक्ताचा वास आला आणि त्याच्या तोंडाला पाणी सुटले. त्याला वाटले, “काय नशीब आहे! मला शिकार करण्याची गरज नाही, आयतेच ताजे रक्त प्यायला मिळत आहे.”
कोल्हा इतका लोभी होता की, त्याला समोर असलेल्या संकटाची जाणीवच झाली नाही. तो विचार करू लागला, “हे मेंढे जेव्हा मागे सरकतात आणि पुन्हा धडक देण्यासाठी एकमेकांकडे धावतात, तेव्हा मधल्या जागेत खूप रक्त सांडते. मी तिथे जाऊन ते रक्त पटकन चाटून घेईन.”
तो कोल्हा त्या दोन लढणाऱ्या मेंढ्यांच्या अगदी जवळ गेला. जसे दोन मेंढे एकमेकांपासून दूर झाले, तसा कोल्हा मधल्या जागेत शिरला आणि जमिनीवरचे रक्त चाटू लागला. तो रक्ताच्या चवीत इतका मग्न झाला की, त्याला आजूबाजूचे भान राहिले नाही.
इतक्यात, ते दोन मेंढे पूर्ण ताकदीनिशी एकमेकांवर धडक देण्यासाठी वेगाने धावत आले. कोल्हा त्यांच्या मधोमध होता. त्या दोन महाकाय मेंढ्यांच्या कडक शिंगांच्या भीषण धडकेत तो बिचारा कोल्हा मधल्या मध्ये चिरडला गेला. मेंढ्यांच्या शक्तीपुढे त्याचा टिकाव लागला नाही आणि तो जागीच ठार झाला.
बोध (Moral):
“अति लोभ आणि दुसऱ्याच्या भांडणात विनाकारण मध्यस्थी करणे किंवा जवळ जाणे हे नेहमी विनाशकारी असते.”
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply