एका नगरात एक गाढव आणि एक कोल्हा यांची पक्की मैत्री होती. दोघेही रात्रीच्या वेळी गावाबाहेर असलेल्या शेतात शिरून चोरी करायचे. एकदा ते एका काकडीच्या शेतात शिरले. तिथे खूप रसाळ आणि चविष्ट काकड्या होत्या. दोघांनी पोटभर काकड्या खाल्ल्या.
त्या चांदण्या रात्री गाढवाचा उत्साह ओसंडून वाहू लागला. ते आनंदाने कोल्ह्याला म्हणाले, “मित्रा, बघ किती सुंदर रात्र आहे! माझे पोट भरले आहे आणि मला आता गाणे गाण्याची खूप इच्छा होत आहे. मी एक गाणे गाऊ का?”
कोल्हा सावध होता, तो म्हणाला, “अरे मित्रा, हे काय वेडेपणाचे विचार आहेत? आपण इथे चोरी करायला आलो आहोत. तुझे गाणे ऐकून शेताचा मालक जागा होईल आणि आपल्याला बेदम मार देईल. गप्प बस आणि मुकाट्याने इथून निघूया.”
पण गाढव ऐकायला तयार नव्हते. ते गर्वाने म्हणाले, “तुला संगीतातील काय समजते? माझे स्वर किती मधुर आहेत हे तुला काय माहीत? मी नक्कीच गाणार!”
कोल्ह्याने पाहिले की गाढव आता मान वर करून ओरडण्याच्या (रेकण्याच्या) पूर्ण तयारीत आहे. कोल्हा चटकन म्हणाला, “ठीक आहे मित्रा, तुझे गाणे नक्कीच मधुर असेल. पण मला जरा बाहेर जाऊन टेहळणी करू दे की कोणी येत नाहीये ना? तू जरा थांब, मी दारापाशी गेल्यावर तू तुझे गाणे सुरू कर.”
कोल्हा धावत शेताबाहेर गेला आणि एका सुरक्षित झाडामागे लपून बघू लागला. गाढवाने पूर्ण ताकदीनिशी जोरात “ओरडायला” (रेकण्याला) सुरुवात केली.
त्याचा तो कर्कश आवाज ऐकून शेताचा मालक लाठी घेऊन धावत आला. त्याने पाहिले की एक गाढव त्याच्या शेतात उभे राहून ओरडत आहे. त्याने गाढवाला इतके मारले की ते बिचारे जमिनीवर कोसळले. मालकाने त्याच्या गळ्यात एक जड पाटा (दगडी ओझे) बांधला आणि त्याला हाकलून दिले.
जेव्हा गाढव कसाबसा लंगडत शेताबाहेर आला, तेव्हा कोल्हा हसून म्हणाला, “वाह मित्रा! काय सुंदर गाणे गात होतास! मालकाने तुला योग्य ते ‘बक्षीस’ (गळ्यातील पाटा) दिले आहे असे दिसते!”
बोध (Moral):
“योग्य वेळ आणि जागा ओळखूनच वागावे.” अर्थात: तुमची कला कितीही चांगली असली, तरी ती सादर करण्याची वेळ आणि ठिकाण चुकीचे असेल, तर त्याचे परिणाम भयंकर असू शकतात.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply