एका नगरात एक गाढव राहत होते. त्याचा पहिला मालक एक कुंभार होता. कुंभार त्याच्या पाठीवर मातीची खूप ओझी लादायचा आणि त्याला खायलाही कमी द्यायचा. गाढव खूप दुःखी झाले. त्याने देवाची प्रार्थना केली, “हे देवा, मला या मालकापासून सुटका दे. मला एखादा चांगला मालक मिळवून दे.”
देवाने त्याची प्रार्थना ऐकली आणि कुंभाराने ते गाढव एका धोबाला विकले. धोबा रोज गाढवाच्या पाठीवर कपड्यांचे मोठे गाठोडे लादायचा आणि त्याला नदीकाठी घेऊन जायचा. दिवसभर उन्हात उभे राहून आणि ओझे वाहून गाढव पुन्हा थकले. त्याला वाटले की कुंभार याच्यापेक्षा बरा होता. त्याने पुन्हा देवाला विनंती केली, “देवा, हा धोबा तर खूपच काम करून घेतो, मला दुसरा मालक दे.”
आता देवाने त्याला एका माळ्याकडे पाठवले. माळी गाढवाकडून बागेतील पाण्याचे हंडे आणि खताची ओझी वाहून घ्यायचा. पण माळ्याकडे कामाची वेळ खूप जास्त होती. गाढव पुन्हा रडू लागले. ते म्हणाले, “हा माळी तर मला विश्रांतीच देत नाही. देवा, शेवटची एकदा मदत कर आणि मला कोणा दुसऱ्याकडे तरी पाठव.”
शेवटी, देवाने ते गाढव एका खाटकाला (खाटीक/Butcher) विकायला लावले. जेव्हा गाढव खाटकाच्या घरी पोहोचले, तेव्हा त्याने पाहिले की तिथे प्राण्यांची कातडी वाळत घातली आहेत आणि खाटीक सुरी धार लावत आहे.
गाढव आता कपाळावर हात मारून रडू लागले. ते स्वतःशीच म्हणाले, “अरेरे! मी किती मूर्ख होतो! कुंभार आणि धोबा किमान मला जिवंत तरी ठेवत होते. आता या मालकाकडे तर माझे काम संपले की तो माझे कातडेच सोलून काढणार! मी विनाकारण बदल शोधत राहिलो आणि आता मृत्यूच्या दारात येऊन उभा राहिलो आहे.”
बोध (Moral):
“सन्तोषादेव पुरुषः सुखं प्राप्नोति नान्यथा ।” अर्थात: माणसाने आपल्याकडे जे आहे त्यात समाधान मानायला शिकले पाहिजे. वारंवार बदल केल्याने किंवा परिस्थितीबद्दल सतत तक्रार केल्याने नेहमीच चांगले फळ मिळते असे नाही. कधीकधी आपण एका समस्येतून सुटण्यासाठी दुसऱ्या मोठ्या संकटात उडी घेतो.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply