एका घनदाट जंगलात एक वाघ राहायचा. तो खूप म्हातारा झाला होता आणि त्याला शिकार करणे कठीण जात होते. एके दिवशी त्याला एक कोल्हा भेटला. कोल्हा खूप धूर्त होता. त्याने विचार केला, “या वाघाच्या शक्तीचा वापर करून मी माझे पोट भरू शकतो.”
कोल्हा वाघाला म्हणाला, “महाराज, तुम्ही जंगलाचे राजे आहात. तुम्ही शिकार करण्यासाठी कष्ट का करता? मी तुम्हाला मदत करीन. मी प्राण्यांना फसवून तुमच्याकडे घेऊन येईन, तुम्ही फक्त त्यांना मारा आणि आपण दोघे मिळून मेजवानी करू.”
वाघाला ही कल्पना आवडली. कोल्ह्याने आपली योजना सुरू केली:
१. फसवेगिरी: कोल्हा एका गाढवाकडे गेला आणि म्हणाला, “गाढव दादा, जंगलाच्या राजाला (वाघाला) एक मंत्री हवा आहे. तुमच्यासारखा बुद्धिमान प्राणी त्यांना कुठेही मिळणार नाही. चला, मी तुम्हाला राजाकडे घेऊन जातो.”
२. विश्वासघात: बिचारे गाढव कोल्ह्याच्या गोड बोलण्याला भुलले आणि वाघाकडे गेले. वाघाने झडप घालून गाढवाला ठार केले. वाघ खूप थकलेला होता, म्हणून तो जवळच असलेल्या नदीवर पाणी प्यायला गेला आणि कोल्ह्याला सांगितले, “मी येईपर्यंत शिकारीवर लक्ष ठेव.”
३. कोल्ह्याची लबाडी: वाघ गेल्यावर कोल्ह्याने गाढवाचे मेंदू आणि कान खाऊन टाकले. जेव्हा वाघ परत आला, तेव्हा त्याने पाहिले की गाढवाचा मेंदू आणि कान गायब आहेत. वाघ रागाने ओरडला, “हे काय? याचे कान आणि मेंदू कुठे गेले?”
४. धूर्त उत्तर: कोल्हा अतिशय शांतपणे म्हणाला, “महाराज, या गाढवाला जर मेंदू आणि कान असते, तर तो तुमच्यासारख्या वाघाकडे स्वतःहून चालत आला असता का? त्याला बुद्धीच नव्हती, म्हणून तो इथे आला!”
वाघाला कोल्ह्याचे हे उत्तर पटले आणि त्याने कोल्ह्यावर विश्वास ठेवला. अशा प्रकारे कोल्ह्याने स्वतःची भूकही भागवली आणि वाघालाही मूर्ख बनवले.
बोध (Moral):
“लुब्धमर्थेन गृह्णीयात् स्तब्धमञ्जलिकर्मणा ।” अर्थात: लोभी माणसाला पैशाने आणि मूर्खाला गोड बोलून वश करता येते. पण अशा धूर्त लोकांपासून नेहमी अंतर राखून असावे, कारण ते स्वतःच्या स्वार्थासाठी कोणाचाही बळी देऊ शकतात.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply