एका नगरात एक देवशक्ती नावाचा राजकुमार राहत होता. त्याच्या नशिबाने त्याला एक विचित्र आजार झाला होता—त्याच्या पोटाच्या आत एक विषारी साप राहत होता. तो साप राजपुत्राने खाल्लेले सर्व अन्न स्वतःच फस्त करायचा, ज्यामुळे राजकुमार दिवसेंदिवस अशक्त आणि फिकट होत चालला होता. अनेक वैद्यांनी प्रयत्न केले, पण कोणालाही त्या सापाला बाहेर काढता आले नाही.
राजकुमार हताश झाला आणि आपले राज्य सोडून एका दुसऱ्या नगरातील जुन्या मंदिरात राहू लागला. तिथे तो भिक्षा मागून आपला उदरनिर्वाह करू लागला. त्याच नगराच्या राजाने आपल्या मुलीचे लग्न एका अपरिचित व्यक्तीशी (जो प्रत्यक्षात हा राजकुमार होता) लावून दिले.
राजकन्या अतिशय पतिव्रता आणि कष्टाळू होती. एके दिवशी, राजकुमार झोपला असताना राजकन्या त्याच्या शेजारी बसली होती. तिने पाहिले की राजकुमाराच्या उघड्या तोंडातून तो पोटातील साप हळूच बाहेर डोकावत आहे.
त्याच वेळी, जवळच असलेल्या एका वारुळातून दुसरा एक साप बाहेर आला. ते दोन्ही साप एकमेकांकडे पाहून जोरात फुत्कारू लागले आणि त्यांच्यात संवाद सुरू झाला:
वारुळातील साप म्हणाला: “अरे दुष्टा! तू या निष्पाप राजकुमाराला का त्रास देतो आहेस? जर कोणी तुला गरम कांजी किंवा मोहरीचे पाणी प्यायला दिले, तर तुझा तिथेच अंत होईल!”
पोटातील साप चिडून म्हणाला: “आणि तू? तू सुद्धा या वारुळातील सोन्याच्या हंड्यावर बसून आहेस. जर कोणी हे वारूळ गरम पाण्याने भरले, तर तू सुद्धा मरून जाशील आणि तो खजिना लोकांना मिळेल!”
राजकन्येने हे सर्व गुपित ऐकले. तिने वेळ न घालवता दोन्ही गोष्टी केल्या: १. तिने राजकुमाराला गरम कांजी आणि मोहरीचे पाणी दिले, ज्यामुळे त्याच्या पोटातील साप मरून बाहेर पडला आणि राजकुमार पूर्णपणे बरा झाला. २. त्यानंतर तिने वारूळ गरम पाण्याने भरले, ज्यामुळे तिथला सापही मारला गेला आणि राजकन्येला तो सोन्याच्या मोहरांचा हंडा मिळाला.
अशा प्रकारे, त्या दोन सापांच्या आपापसातील भांडणामुळे आणि त्यांच्या बोलण्यामुळे राजकुमाराचा जीवही वाचला आणि त्यांना प्रचंड संपत्तीही मिळाली.
बोध (Moral):
“शत्रूचे गुपित त्याच्याच तोंडून बाहेर पडते.” अर्थात: जेव्हा दोन शत्रू एकमेकांचा द्वेष करतात, तेव्हा ते एकमेकांच्या उणिवा आणि गुपिते जगासमोर आणतात. याचा फायदा तिसऱ्या सावध आणि बुद्धिमान व्यक्तीला होतो.
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply