एका छोट्याशा गावात राम आणि श्याम नावाचे दोन भाऊ राहत होते. दोघेही लहान होते. ते आईवडिलांसोबत एका साध्या घरात राहत होते. घर लहान होते, पण प्रेम भरपूर होते. दोघे भाऊ एकाच शाळेत जात होते.
राम मोठा भाऊ होता. तो शांत आणि समजूतदार होता. तो अभ्यासात चांगला होता. श्याम लहान भाऊ होता.
तो थोडा खोडकर होता. त्याला खेळायला खूप आवडायचे. कधी कधी दोघांमध्ये भांडणही होत असे.
एक दिवस शाळेतून आल्यावर दोघांमध्ये खेळण्यावरून भांडण झाले. राम रागावला. श्यामही हट्ट धरून बसला. दोघांनी एकमेकांशी बोलणे बंद केले. आईला वाईट वाटले, पण तिने काही बोलले नाही.
दुसऱ्या दिवशी वडील दोघांना शेतात घेऊन गेले. त्यांनी गव्हाची कापणी दाखवली. वडील म्हणाले, “एक काडी सहज तुटते. पण अनेक काड्या एकत्र असतील, तर त्या तुटत नाहीत.” दोघे लक्ष देऊन ऐकत होते.
त्याच दिवशी संध्याकाळी गावात जोराचा वारा आला. एका शेजाऱ्याचे छप्पर उडाले. राम आणि श्याम धावून गेले. दोघांनी मिळून मदत केली. कोणी एकटा असता, तर हे शक्य झाले नसते.
घरी परतल्यावर दोघांना आपली चूक कळली. रामने श्यामला जवळ घेतले. श्यामने माफी मागितली. दोघांनी एकमेकांना मिठी मारली. आईवडील आनंदी झाले.
त्यानंतर दोघे भाऊ एकमेकांना मदत करू लागले. राम श्यामला अभ्यासात मदत करायचा. श्याम रामसोबत काम करायचा. दोघे मिळून खेळायचे. मिळून हसायचे.
हळूहळू दोघांचे नाते अधिक घट्ट झाले. गावातील लोक म्हणू लागले, “हे दोघे भाऊ खूप एकमेकांवर प्रेम करतात.” दोघांनाही अभिमान वाटला.
राम आणि श्यामला कळले की भांडणाने काही मिळत नाही. प्रेम आणि एकता यामुळेच घर सुखी होते.
👉 बोध: एकत्र राहणे, एकमेकांना समजून घेणे आणि मदत करणे हेच खरे कुटुंबाचे बळ आहे. 🏠💖
WhatsApp
Facebook
Twitter
Leave a Reply